بازگشت غرور آمیز ببر تاسمانی | زنده شدن یک موجود منقرض شده!

پروژه چند میلیون دلاری احیای تیلاسین در اواسط آگوست ۲۰۲۲ میلادی نه تنها طوفانی از گزارش‌های رسانه‌های بین المللی را برانگیخت بلکه به مجموعه‌ای از بحث‌ها در میان دانشمندان و حافظان محیط زیست دامن زد.

پاسک با نشان دادن تصاویر ببر‌های تاسمانی می‌گوید: "این جانور یک کیسه دار فوق العاده شگفت انگیز بود که انسان‌ها به طرزی وحشیانه به قدری آن را شکار کردند که منقرض شد. ما مدیون چنین گونه‌های منقرض شده‌ای هستیم در نتیجه ارزش دارد تا پول و زمان را برای بازگرداندن آنان به اکوسیستم و جبران اشتباهاتی که در گذشته مرتکب شده ایم صرف و هزینه کنیم".

بریتانیایی‌ها با ببر‌های هندی آشنا بودند و از آنجایی که تیلاسین دارای نوار‌هایی روی بدن اش بود آن را ببر نامیدند در حالی که در واقع گونه‌ای از گرگ‌ها بود. به گفته "مونی" نوعی هیستری شکارگری اروپایی در انقراض ببر‌های تاسمانی نقش داشت این که استعمارگران اروپایی هر موجودی که دندان یا چنگال بزرگی داشت را هدفی مناسب برای شکار قلمداد می‌کردند.

استعمارگران در مستعمره‌ها می‌گفتند کشته شدن سالانه گوسفندان شان در تاسمانی توسط تیلاسین‌ها صورت گرفته است. در نتیجه، ناقوس مرگ برای تیلاسین به صدا درآمد. جوایزی برای شکار ببر‌های تاسمانی در اوایل دهه ۱۸۳۰ میلادی معرفی شدند. اگر تیلاسین‌ها موفق به فرار می‌شدند شکارچیان تله‌هایی را برای آنان در نظر می‌گرفتند.

شکار تا حد انقراض

اعتقاد بر این است که آخرین تیلاسین وحشی در سال ۱۹۳۰ توسط "ویلفرد باتی" کشاورز اهل یورکشایر شکار شد. او آخرین تیلاسین باقی مانده را در حال پرسه زدن در نزدیکی انباری در مزرعه خود در موبانا یک منطقه کشاورزی حاصلخیز مشاهده کرد.

"بیوان اندرسون" نوه باتی هنوز در آن منطقه زندگی می‌کند. او عکس پدربزرگ اش را در آغوش می‌گیرد کشاورزی خندان که تفنگ خود را در دست گرفته و بین تیلاسین کشته شده و سگ اش قرار گرفته بود. اندرسون در حالی که با بدنامی پدربزرگش دست و پنجه نرم می‌کند می‌گوید: "من مطمئن نیستم آیا کار او چیزی است که باید به آن افتخار کرد یا مایه شرمساری است. با این وجود، حدس می‌زنم در آن روز‌ها وضعیت معیشتی او در معرض خطر بود. گمان می‌کنم در آن روز‌ها تیلاسین‌ها مرغ‌های او را می‌دزدیدند. در نتیجه، او مجبور بود از مرغ هایش محافظت کند. شاید اگر می‌دانست تیلاسینی که کشته آخرین تیلاسین باقی مانده است این کار را انجام نمی‌داد". او می‌گوید:"من به این موضوع ایمان دارم".

بازیابی گذشته برای آینده‌ای بهتر

"اندرو پاسک" استاد دانشگاه ملبورن به همراه حامی مالی اش شرکت بیوتکنولوژی و مهندسی ژنتیک آمریکایی Colossal در اواخر سال ۲۰۲۱ میلادی زمانی که برای احیای ژنتیکی ماموت پشمالوی افسانه‌ای کار می‌کردند عبارت جذاب "بازیابی گذشته برای آینده یا بهتر" را مطرح نمودند. بیش از ۷۵ میلیون دلار برای آن پروژه و کار بر روی ژنوم موجودات سرمایه گذاری شده است. اکنون از این شعار برای تامین بیش از ۱۰ میلیون دلار بودجه به منظور احیای تیلاسین منقرض شده حیوان نمادین استرالیا استفاده می‌شود.

پاسک که از مایک آرچر الهام گرفته و بیش از ۲۰ سال بر روی تیلاسین مطالعه انجام داده است. او می‌گوید: "ما می‌دانیم که DNA در طول زمان تجزیه می‌شود. بنابراین، برای مثال هیچ DNA‌ای در استخوان‌های دایناسور باقی نمانده است. بنابراین، اولین نکته این بود که بفهمیم آیا DNA در نمونه‌ها وجود دارد"؟

او برای درک این موضوع به موزه ملبورن رفت که یکی از بهترین مجموعه‌های تیلاسین در جهان را در خود جای داده است. جالب‌ترین نمونه در آنجا یک تیلاسین کوچک است که درون شیشه قرار دارد. هم چنین، یک نمونه تیلاسین جوان که ۱۱۰ سال پیش مدت‌ها پیش از آن که ارزش DNA به طور کامل درک شود حفظ شده که نمونه‌ای مهم قلمداد می‌شود. او می‌گوید قرار دادن این نمونه در اتانول باعث شده تا DNA درون آن به خوبی حفظ شود و این همان چیز است که پاسک را قادر می‌سازد تا کل ژنوم را توالی یابی کرده و پایه و اساس احیای تیلاسین خواهد بود. با این وجود، یک چالش بزرگ پیش روی او قرار دارد: تبدیل ژنوم به یک موجود زنده.

پاسک و تیم اش در حال پرورش یک کلنی متشکل از ۱۰۰ دانارت در زیرزمین بسیار مستحکم ساختمان علوم زیستی دانشگاه ملبورن هستند. پاسک می‌گوید ژنوم دانارت بیش از ۹۵ درصد با تیلاسین یکسان است و ۵ درصد باقی مانده برای تبدیل آن به تیلاسین ویرایش می‌شود. او می‌گوید: "شگفت‌انگیز است که فکر کنیم از یک کیسه دار کوچک مانند این بتوانیم یک ببر تاسمانی به دنیا بیاوریم". به زبان ساده اولین گام در پروژه انقراض آن است که تیم تحت رهبری پاسک سلول‌های بنیادی را از دانارت دریافت کند.

در مرحله دوم شرکت Colossal سلول‌های بنیادی را برای مطابقت با ژنوم تیلاسین ویرایش می‌کند. در مرحله سوم هسته یک تخم دانارت برداشته می‌شود و با هسته سلول بنیادی تیلاسین مهندسی شده جایگزین می‌شود. سپس در مرحله چهارم جنین حاصل در میزبان کاشته می‌شود. از آنجاست که یک تیلاسین در نهایت متولد خواهد شد. به نظر می‌رسد پاسک نسبتا مطمئن است که تیم او قادر به تولید یک سلول تیلاسین دستکاری شده ژنتیکی در ۱۰ سال آینده خواهد بود.

مدیر عامل Colossal اشاره می‌کند با توجه به دوره کوتاه بارداری ۱۴ روزه کیسه داران در مقایسه با دوره بارداری تقریبا دو ساله فیل‌ها پروژه تیلاسین پیش از پروژه احیای ماموت پشمالوی آن شرکت به نتیجه برسد. زمانی که از او پرسیده شد آیا این بدان معناست که در پنج سال آینده شاهد تولید تیلاسین خواهیم بود او سریعا با تکرار دادن سرش گفت: "فکر می‌کنم این ارزیابی واقعا خوبی است".